بزرگواران هم پاسخ عاشقانه عنايت مىكنند و انسان را با آغوش باز مىپذيرند و به رشد و تربيت و كمال و نهايتاً نجات انسان كمك مىدهند چرا كه آنان مظهر اسما و صفات خدايند و همانند خدا عاشق انسانند و نسبت به او لطف هميشگى و دائمى دارند . بر اساس همين عشق و لطف بود كه حضرت امام حسين عليه السلام در روز عاشورا همواره تأخير شهادتش را زمينه‌سازى مىكرد به اميد آنكه انسانى را از مهلكهء شرك و چاه ضلالت و گمراهى نجات دهد و به همين خاطر بود كه به طور مكرر با بدن زخمى و خون آلود و با دلى سوخته و داغدار به ميدان آمد و جماعت دشمن را براى هدايتشان مورد خطاب مهربانانهء خود قرار داد و نهايتاً عمل او و تأخير شهادتش نتيجه داد و دو برادر به نام ابوالهتوف بن حرث و سعد بن حرث كه از خوارج نهروان و در لشكرگاه يزيد بودند ، تحت تأثير نفس الهى و سخن عرشى او قرار گرفتند و در لحظات آخر عمرِ حضرت به آن حضرت پيوستند و به دفاع از حضرت و اهل بيت گرامش با دشمن جنگيدند و از دست حضرت حق ، شربت شيرين و شهد پرقيمت شهادت را نوشيدند و به برترين درجات معنوى و منازل بهشت راه يافتند .